Tam

          tam powinienem był się zatrzymać, objąć cię w tych brzozach

          i wypić sok z naciętej rany twego wzruszenia

          L.Żuliński, Napisz mi, Droga

Tak się świat poprzewracał, tak się czas poprzemieniał,

w ludziach rodzą się znowu kamienie. Nieustannie

zdziwienia: żyć, żywić się, życzyć – nie znaczy wiele;

te kilka kroków – jeszcze mniej, a przecież nie da się

w ciągu roku, dwóch, trzech zejść z tej liny, wylinieć,

wylinkę zrzucić, zarzucać ciągle fałsz i zarzucać

prawdę. Zmieścić się między białe-czarne i znaczyć

więcej niż myślnik, myśleć ściślej, bliżej

podchodzić. Pozwolić się zatrzymać,

nawet jeżeli jesień, nawet jeżeli zima

chytrze się zbliża, podchodzi, podejdzie

nas niespodziewanie, zaskoczy

i wtedy wzruszyć się,

a jeszcze lepiej – wyruszyć, wrócić

na tę drogę, związać się, wygładzić

kamienie. Żeby się czas

tak poprzewracał, tak się świat

poprzemieniał.

To nic, to nic

                                                                                 Zdzisławowi Jaskule

Teraz, kiedy kończy się złota jesień, wyjeżdżamy
natychmiast: żadnych walizek, plecaków, toreb; tylko my
i słowa między nami. Będziemy szukać znaków, śladów,
szlaków – tylko tak leczy się melancholię:

ciągły ruch, gdy za bardzo boli

to przystawanie wśród płomyków, drzew i chryzantem,
to rozpamiętywanie wieczorne, to wspominanie,
to szorstkie rozcieranie w chłodniejących dłoniach

uścisków, rozmów, pocałunków. Gdzie jesteście, dokąd
zawiodło was życie, dokąd zawiodła śmierć? W bezruch,
w bezsenność, w bezustanne trwanie? Wyjeżdżamy – winni
i niewinni – tłumacząc się, że powrócimy, że na pewno,
ale teraz trwa wewnętrzna emigracja. To nic,

że ziąb, że mróz wżerający się w kości, że wiatr
lodowatym jęzorem liże przemarznięte ciała

– obłokom każemy przyśpieszyć. Odnajdziemy

pierwsze przebiśniegi,
odcisk na rozgrzanym piasku,
drogę powrotną.

Cudzy wątek, cudza osnowa

A człek myśli, że sam wszystko odkrył. A tu powtarza się i powtarza innych. Gdyby nie miał przyjaciół poetów, to przynajmniej żyłby w błogiej nieświadomości, a tu - ach, brak słów. :)

Joanna Lewandowska

planeta Mojra

to tylko sny więc dlaczego

jest nam smutno – wiosna

zrzuciła opad radioaktywny i teraz

naprawdę ciężko się wydostać

jak spać jak kochać jak przecierać

oczy szlaki – jasny szlag o losie

co w godzinie przypływu nadmieniasz

że właśnie przyszedł listopad

że kieliszek tequili z niebylejakiej ręki

właśnie padł że ja że ty

szlaki korytarze zdarzeń

dziwne sny i powidoki majaki

rzeczy się powtarzają – wzór dywanu

plecie się ciągnie się jest jedna osnowa

i wątek który wciąż się rwie – urywa i znajduje

na jednej z nieproszonych planet

Kłamstwo, szorstkość i dal

Chciałabym napisać słowo, ale żadne nie staje się

prawdziwe. Zbudowani ze smutku i tęsknoty,

zrobiliśmy wszystko ostatni raz. Słońce świeci,

znowu jest listopad i nie możemy się zdecydować

na odejście, chociaż to dobry miesiąc na umieranie,

obumieranie – gdyby nie tyle światła. Niech więc

zaczną się deszcze i wichury, mrozy i śniegi

– wtedy łatwiej, noc się zbliża i trudno uwierzyć

w świt, w świat, w światło. Idziemy:

dymy pełzają po rżyskach, granice w nas

przesuwają się głębiej – oto czas dzielenia

na dwa brzegi, na cztery strony świata,

na osiem słów, na dwanaście miesięcy.

Wypisują się listy, liście splatają

w osnowę – tyle zostaje. Wątek

się kończy, kurczy się. Słowo

daję: weź je, to bez znaczenia.