Obcy i zielony!

Co to za stworzenie wielkości serdecznego palca zamieszkało na doniczce kalanchoe na moim balkonie?!

A tymczasem niedługo w Lublinie...

nie z daleka, nie przez ścianę

za ścianą chłopcy oglądają mecz – słyszę jęki zawodu

na przemian z ekscytującym buczeniem. ściany nie są

za grube, więc gdybyś mieszkał po sąsiedzku, mogłabym

sobie wyobrazić zasypiając na łóżku przy ścianie,

że układasz się po drugiej stronie i jesteśmy tak blisko –

prawie przytuleni. niestety, żyjesz w innym świecie:

szerokie ulice wśród secesyjnych kamienic,

światło nad rzeką i zielone przerywniki miasta,

żadnych dziwnych snów i wątpliwości. nie rozumiesz,

że moja głowa inaczej reaguje na ciała w wodzie

niż na martwe ciała w morzu: śnię wojny, przemarsze,

ucieczki z karabinem, szukanie noclegu i ludzki lęk,

który odpuszcza na chwilę między przebudzeniem

a odzyskaniem świadomości. im bardziej inni atakują

wysławianiem własnego człowieczeństwa, tym mniej

w nie wierzę. ciekawe, czy bawiłoby cię

lepienie z innych kuleczek, obtaczanie w smole i pierzu

poza ich plecami? świat mi się psuje, poradź, co robić

– cichnąć? pogłośnić się? pierwszego nie chcę, drugiego

nie potrafię. rano sąsiad przeprosi za kolegów – wiadomo

– będzie się tłumaczył ostatnim meczem w sezonie.

kim jestem, żeby nie przebaczyć? powiedz mi,

sam mi to powiedz. nie z daleka, nie przez ścianę.

4.09.2015 r.

nabieram się

Wciąż zdarzają nam się dobre chwile.

M. Południak

gdy budzę się wcześnie, a sierpniowy poranek

ma ten nieopisany mleczny blask. zasypiam,

budzę się później i słońce na lipowych liściach

inaczej mi odpowiada. światło ogarnia mnie,

światłem oddycham, nabieram na jutro, nabieram się

godziną spokoju, pracowitym dobrym dniem,

kolacją wypełnioną przyjaciółmi, śmiechem

i dobrymi słowami. ale wewnątrz czai się on

– szary i zbutwiały, przechowuje zapach

nieszczęścia. trzyma mnie w swoich sznurkach,

a stopy kieruje tylko w ciemne strony;

łapię się więc jak mogę dni, światła

i liści – dobrych chwil, które jednak

wciąż jeszcze przychodzą

kalendarze, notatki, spisy

najważniejsze, to po sobie posprzątać

                       J.Taranienko, porządki

w sypialni zostało tylko łóżko i książki – może tak

będzie, kiedy odejdę. żeby tylko nie zapomnieć

rozliczyć się wcześniej z rzeczy pospolitych:

kalendarze, notatki, spisy. ten gąszcz liter

i wieczna nadzieja, że po coś się gromadziło,

że ktoś chciał widzieć we mnie ciągle nowe

słowa – nowe sceny zwiastowań. tymczasem

tylko remont: dziury po wkrętach, szpachla, farby

i brak odwagi, żeby się pozbyć przeszłości

w stertach kartek, bibelotach, zdjęciach, listach

i starych pocztówkach. jakiś żal, że się zniszczy

coś w sobie, spustoszy. i że może jeszcze nie,

jeszcze czas, jeszcze chwila

Banieczny Białystok

I Białystok nieco monochromatyczny, co nie umniejsza jego uroku