Znowu zachodziło!

Wakacje, nareszcie wakacje. Pierwszy poniedziałek wakacyjny spędziłam na prawienicnierobieniu i było to piękne nicnierobienie, zaprawdę. Odwiedziłam mamę, pojechałam do B. i zrobiłam na bazarku zakupy (taaaaakieeeee malinowe polskie pomidory, pycha), trochę poczytałam (biografia Tuwima), trochę poplotłam przez telefon z Alicją, Alicją i Joanną. Pozbyłam się paru złotych płacąc rachunki. A na koniec poszłam na spacer i był, oczywiście, zachód, a ja robiąc zdjęcia nasyciłam swój sentyment do kiczu. No i - zdaje mi się to istotne - wraca we mnie przymus pisania, więc kto wie, może się wiersze nowe pojawią. Kto wie? :)

Się kwieci, kwieci się!

Koniec roku szkolnego, premiera spektaklu, lato... W mieszkaniu i na balkonie kwiaty i kwiaty. Więc zdjęć trochę, bo przemijają, a chciałoby się je zachować.

Chmury nad nami...

Jakiego tempa nabiera momentami życie - aż trudno się nadziwić. Praca, praca, praca... Koniec roku lada dzień, więc ten kołowrotek przyśpieszył maksymalnie. Mój mały teatralny Kluczyk grał ostatnio kilkakrotnie spektakl, a dorosły Trylobit ma premierę w najbliższą sobotę. Teatralny obłęd! Próby, próby, ostatnie już i gramy. Jeszcze parę dni, jeszcze te różne przeżycia, występy, zakończenia roku, jeszcze, jeszcze i... wakacje. Trudno mi wyobrazić ten wolny czas... Nie wiem, czy takowy w ogóle istnieje, chociaż słyszałam, że niektórzy go posiadają. A już czekają zaległe książki, recenzje, wiersze, opowiadanie, które mam w ogólnym zarysie w głowie (a występuje w nim 40 tragicznie zamordowanych przez lisa kur). A wyjazdy, a nowe miejsca, a miejsca stare, a ludzie do spotkania... Jak to wszystko zmieścić? A dziś chmury takie, że napatrzeć się nie mogłam. Jak to zapamiętać, zachować?

Makowa panienka ;)

To i owo

Najpierw trochę zdjęć z drugiego piętra szkoły - widoki stamtąd bywają wyjątkowe. Nasz sąsiad rzepak, wjazd do szkoły, mój blok, kwitnące jarzębiny - wszystko jak na dłoni. Jako część druga - trochę maczków, które mi podstawiły nogę tuż przed przejazdem przez przejazd (jakkolwiek to brzmi, przejazd był kolejowy). :)

 

 

Idzie burza!

Po 12 godzinach w pracy - szaleństwo - wracałam wdychając powietrze dziś nasycone zapachem bzu, kwitnącej jarzębiny, rzepaku, skoszonej trawy i nie wiem jeszcze czego. Cudowny aromat napęczniałej wiosny. W domu pootwierałam okna, usiadłam z herbatą, i zobaczyłam, jak w oknach szkoły odbija się zachodzące słońce, jakieś mgliste, szczególne. Złapałam aparat, wskoczyłam w japonki i poszłam na spacer "ku granicy dzieciństwa" - jak to mi się często zdarza. Spacer, zapachy, kolory, cisza. Wróciłam, a tu jeszcze miły telefon. A zaraz prysznic i przedsenna lektura. Za oknem horyzont co chwilę rozjaśnia się błyskawicami, nadciąga burza, grzmi. Dobrej nocy, uśmiecham się do nocy, do jutrzejszego pracowitego dnia, do tych, którzy tutaj zaglądają.

Nadnarwiański spacer ku zachodowi