"rzeczy pospolite", czyli lansujemy się na całego

Na początku września ukazała się moja czwarta książka, "rzeczy pospolite" i w związku z tym w kilku miejscach można mnie poczytać, posłuchać, a nawet spotkać. Wydawcą jest Stowarzyszenie Salon Literacki w Warszawie, obraz na okładkę namalował Grzegorz Radziewicz, którego można odnaleźć TUTAJ. Książka prezentuje się tak:

Tuż po ukazaniu się tomiku dorwała mnie Dorota Sokołowska i w Radiu Białystok w "Podróżach po kulturze" można było posłuchać wierszy oraz rozmowy ze mną i Januszem Taranienką o "rzeczach pospolitych" i nie tylko. Link TUTAJ.

Następnie w kwartalniku literacko-artystycznym sZAFa o moich wierszach mądrze i wnikliwie pisał Janusz Taranienko w recenzji "Czas, miejsca i ludzie...". Link TUTAJ.

Kilka tekstów z najnowszego tomiku zagościło na blogu Poetów Po Godzinach, czyli TUTAJ.

A w najbliższy piątek, czyli jutro można spotkać mnie w Warszawie, w klubokawiarni 4 Pokoje, ul. Wileńska 19, gdzie będę czytać wiersze oraz odpowiadać na wszelkie pytania. Zapraszam!

Księżyc żniwiarzy

Trochę jesieni

Wrześniowe spacery

Część ostatnia wakacyjnych podróży...

... czyli rejs do Fromborka, a później Warmia, jezioro, zachody, pływanie, wschody żegockie fotografowane z okna, bo się nie chce wychodzić tak wcześnie... i do tego Lidzbark Warmiński, Stoczek Klasztorny, Kiwity... Lato, wróć!

Jestem słońcem, jestem końcem

Więc nic nie jest święte, każdą rzecz można wykręcić,

strzepnąć i zużyć zamiast ścierki. Już nic nie mam, nic

nie potrafię, w głowie ostatnie dni moszczą legowisko,

puchną – brakuje miejsca na myśl, na jakąś nadzieję;

czasem nawet się śmieję, że droga w samych zakrętach.

Wchodzę na poręcze mostów, przyglądam się, patrzę,

patrzę. Gasnę. Wieże coraz wyżej i dalej, śpiewają

lecz nie dla mnie, śpiewają – kto usłyszy, kto wróci,

aby odpowiedzieć? Przez lipowe, ciemne gałęzie

skrzy się zachód, złoty pigment w plamach liści

gaśnie. Jestem tym słońcem, jestem końcem,

jeszcze jestem. Coraz mniej mnie w słowach,

w pamięci, coraz mniej w innych,

świat nieustannie dziwny obchodzi mnie

z daleka. Co z tego, że jeszcze się czeka

na wielką zmianę – cisza – wszystko już

przebrane, przepuszczone przez palce,

mosty płoną, słońce się chowa,

płonę, chowam się w głowie,

poza słowa.

Dzisiejsze świeżutkie, prosto z drzewa...

...czyli nasza śliczna jarzębina, jej amatorzy oraz inni sąsiedzi. Ptak jest średnio wygodnym obiektem do fotografowania... Rusza się. I to dość żwawo, zwłaszcza, gdy fotograf wykona jakiś gest, na przykład próbuje podejść jednego z drugim... :)))