Na zachód i z powrotem - dzień pierwszy: Toruń

Toruń moim okiem. Już kiedyś pokazywałam, jak go widzę, o TUTAJ. Tym razem miasto kipiące od ludzkich istot, tłumy i tłumy wszędzie. Mimo to dało się zobaczyć co nieco. 

Dzień Nauczyciela

Staroświeckie, powojenne

moim Nauczycielom

Po wielu latach emerytury wciąż budzą się

przerażone, że się spóźniły, że nie zdążyły,

że kontrola, że dyrektor, że dzieci,

później opowiadają o tym koleżankom

na spotkaniach z okazji Dnia Nauczyciela,

gdzie oczy im się rozpływają na widok

białych bluzeczek i dawnych uczennic

prowadzących wnuki. Co roku kilka miejsc

zostaje niezajętych, jak w Wigilię,

a we wspomnieniach muszą wracać

te, które z tamtej strony patrzą

na swoje święto. Staroświeckie,

powojenne, w ondulacjach, kokach,

sznurkach bursztynów, przed wyjściem

w zwolnionym tempie i dokładnie

opatulają się w nieco starodawne

płaszcze. Ich drżące dłonie, dobre

jak za czasów mojego dzieciństwa,

co roku pierwszego września

dyskretnie podtrzymują

firanki w oknach.

Kruszyniany, Bohoniki, Sokółka

A to inne kółeczko, które pewnego pięknego wrześniowego dnia wykonaliśmy. Wprawdzie naszym celem były Bohoniki i Kruszyniany, ale zawsze po drodze coś ciekawego znajdzie się do odwiedzenia. Tak właśnie było z arboretum w Kopnej Górze - napatoczyło się "po trasie", więc skręciliśmy z głównej szosy, żeby za chwilę parkować pod ogrodem botanicznym. Nie mieliśmy czasu na długie spacery, zajrzeliśmy tylko tu i ówdzie, podpatrując te i owe rośliny.

A potem krótka droga do Kruszynian, gdzie można, zostawiając oczywiście obuwie na zewnątrz, zwiedzić meczet, obejrzeć mizar oraz zjeść w jednej z knajpek coś "tureckiego".

Po obiadokolacyjce ruszamy do Bohonik, gdzie zdążamy dosłownie w ostatniej chwili - właśnie imam przywędrowuje, by odprawić modły o zachodzie słońca i zamknąć świątynię. Jeszcze słońce nie znika za horyzontem przez chwilę, więc mamy szansę nie tylko na odwiedzenie meczetu, ale i posłuchanie imama, który opowiada o religii, zwyczajach, korzeniach Tatarów zamieszkałych w Polsce.

Z Bohonik do Sokółki przysłowiowe "dwa kroki", zajeżdżamy (także w ostatniej chwili) do kościoła pw. Świętego Antoniego, żeby na chwilę przyklęknąć przed ołtarzem, gdzie znajduje się, zakryty welonem, komunikant, którego część przemieniła się we fragment tkanki mięśnia sercowego człowieka w stanie agonii (wynik niezależnych badań dwóch patomorfologów).

Zmierzcha, lecz my w planach mamy jeszcze miłe zakończenie dnia... Wpadamy na prawie dwie godziny na basen w Sokółce. Rewelacja! Wracam do domu, gdy już późno i ciemno, po takim dniu sny są mocne i głębokie, do samego rana.

Jałówka, Dublany, Świsłoczany, Mostowlany, Bobrowniki...

Wyskoczyłam dziś na maliny i dziką różę, żeby sprawdzić, czy da się przygotować nalewki z tych owoców... Aroniówka z nutką korzenną wyszła smakowicie - moja pierwsza nalewka! Teraz ukryłam ją najdalszym i najciemniejszym kącie mieszkania, a nawet zastanawiam się, czy nie wynieść jej do piwnicy czy na inny koniec świata. Udany eksperyment zdopingował mnie do kolejnych - a więc maliny już zalane alkoholem, zasypane cukrem ze startą skórką z limonki. Dzika róża - w niewielkich, niestety, ilościach (zrobimy z niej nalewkę leczniczą na miodzie i z ziołami) - mrozi się aktualnie.  Nie zebrałam czarnego bzu ani kaliny i obawiam się, że owoce mogły zostać skonsumowane przez ptactwo. Sprawdzę któregoś dnia. Ale właściwie ja nie o tym miałam. W czasie łażenia po krzakach przypomniałam, że nie wrzuciłam zdjęć z wrześniowego wyjazdu do Jałówki (o miejscowości TUTAJ). Pozazdrościłam Julii K., która fotografowała ruiny kościoła w Jałówce TUTAJ i chciałam zobaczyć to miejsce. Pojechaliśmy na wschód, ku granicy. I powiem, że ta droga zdaje się przeżyciem wprost metafizycznym. Ma się wrażenie, że tam czas się zatrzymał, a przynajmniej maksymalnie zwolnił. Po drodze - drewniana cerkiew, cudna brama! (miejscowość mi wyleciała z głowy, grrrrrrr).

W samej Jałówce - zachowany układ dawnego rynku z parkiem po środku, bardzo ciekawa cerkiew z oddzielną dzwonnicą o trzech kopułach.

I trochę poza miejscowością - osławione ruiny. Pani, która przy cerkwi nam tłumaczy, którą drogą pojechać, dodaje, że ludzie ciągle przyjeżdżają, młode pary robią zdjęcia... Trafiamy bez problemu.

Postanawiamy wrócić inną drogą i jedziemy wzdłuż granicy do Bobrownik. Po drodze - wioseczki, które wprawiają mnie i w zachwyt, i w zdumienie, i w melancholię.

A tę chatkę chcę! Chcę! :))) A gdybym urodziła się tutaj?

Jedziemy. Przejazd kolejowy, przysypany ziemią, w oddali - wjazd do Białorusi. Kolej już od dawna nie kursuje.

Po drodze jeszcze jedna niespodzianka - prawie raj na ziemi, brakuje tylko leżących lwów. ;)

Dojeżdżamy do Bobrownik, wskakujemy na białostocką szosę i suniemy do domku. Piękna wyprawa.