I jeszcze Narew

Ploski

Zatrzymałam się "po drodze", żeby obejrzeć cerkiew Przemienienia Pańskiego. Wieś Ploski, długa, rozłożysta, z mnóstwem bocianich gniazd, wzmiankowana była już w XVI wieku. Tędy przechodził królewski trakt z Warszawy przez Węgrów, Sokołów, Granne nad Bugiem, Bielsk, Wojszki, Solniki, Wasilków do Grodna - związany był, rzecz jasna, z przeprawą przez Narew.

Drewniana cerkiew pochodzi z XVIII wieku, później została rozbudowana. Widnieje w rejestrze zabytków województwa podlaskiego. Niestety, w zwyczajny dzień jest zamknięta i nie mogłam jej obejrzeć w środku. Za to mogłam swobodnie pospacerować dookoła świątyni. Szkoda, że nie potrafiłam odczytać, z jakich lat pochodzą najstarsze krzyże na cmentarzu. Jeżeli ktoś będzie tutaj kiedyś przejazdem, niech zatrzyma się, żeby odczuć, jak szybko przemijającą istotą jest człowiek.

Jesienią malowane nadnarwiańskie lasy

Weekendowa Warszawa

Cóż można w Warszawie robić w weekend? Otóż można na przykład obserwować z szesnastego piętra zachody słońca...

lub inne takie...

...ewentualnie włóczyć się po Pradze w poszukiwaniu knajpy z poezją...

... i wracać do domu w październikową sobotę pełną światła...

oraz pisać, spisywać w pociągu słowa.

Oto

Dokąd zmierzają ci wszyscy ludzie, których obejmuję

wzrokiem ze szczytu ruchomych schodów, kiedy powoli

wyłaniają się z zaciśniętych szczęk peronu w nieustającym

pielgrzymowaniu? Oto głowa i ciało: mężczyzna

w plecaku na brzuchu wiezie ukulele – miniatura gryfu

wystaje z trzewi – wyobrażam sobie skupienie ciemnych oczu

nad żółtą podwodną łodzią. Jeszcze moment i oto znów

głowa i ciało, dwa ciała – kobieta, śpiące na ramieniu dziecko,

walizki, torebki, zakupy, istna matka wieloramienna,

utrzymuje się na powierzchni dzięki sprawnym ruchom

ramion. Dalej kłąb siwych włosów i reklamówki w mitenkach,

– czuję w staruszce zwierzę, drżę, kiedy przyczajone oczy

zdają się patrzeć na mnie. Oto ludzie – nadpływają

kolejne i kolejne znaki – trwa ciągła procesja;

szukam w niej swojego miejsca, mojego feretronu,

lecz – cisza. Zatapiają mnie kolejne fale:

oto nieruchoma postać, obłędne krzyki

w głowie – tyle.

Kołysz mnie, matko

W horyzont wbita ognista strzała zachodu – kołysz mnie, matko,

kołysz, w śnienie wprowadzaj, w prawie-umieranie, w przeszłość

biegnącą ku obcej przyszłości w nieustannym teraz. W atrament

słów toczących się od kiedyś, od powstawania, rodzenia się

i dojrzewania, od wszystkich matek, babek i prababek świata

po córki, wnuczki i prawnuczki jutra. Kołysz mnie, matko,

naucz kołysania, to nasze prawo – koić niespłakane,

niespłacone życiem, to nasze prawo – zszywać

rozdzierane. Naucz mnie, matko, naucz

tej drogi spokojnej, rozdawania siebie,

przesypywania zgodą dni coraz szybszych,

naucz słodyczy przychodzącej w coraz to mocniej

pogniecionej skórze, tęsknoty po tej, której nazwy

wymawiać nie trzeba, bo zbyt gorzko w ustach

rozpuszcza się łzami. Kołysz mnie, matko,

póki jeszcze jesteś, zanim słońce poranne

raną się rozleje.