Nie tutaj

Cmentarze rosną maleje liczba obrońców
ale obrona trwa i będzie trwała do końca
i jeśli Miasto padnie a ocaleje jeden
on będzie niósł Miasto w sobie po drogach wygnania
on będzie Miasto

Zbigniew Herbert, Raport z oblężonego Miasta

Więc to tyle, to wszystko? Stało się? Runęły mury,

ocalały tysiące. I tysiące, z węzełkami bezdomnych,

mimo pozornego zwycięstwa, odchodzą. Wszystko

miesza się z czasem, tak było, już wiele razy tak było

- szukaliśmy nowych światów. Najpierw dylematy,

później wybory, nowe samochody, wygodniejsze domy,

zielone wyspy, ciepłe kraje, najszersze autostrady,

życie dzielone między tam a tutaj. I z powrotem

- po drogach wygnania. Oglądam świat

z lotu ptaka: tutaj kipi, wody odchodzą,

odpływają strumienie. O przyjaciele,

jak bardzo się oddalamy, cóż zostanie

w nas, kiedy nasze rzeczy pospolite

zostaną zastąpione przez nowe

i cudowne tam?

O tajemniczej koincydencji

Miłość Teresy i Tomasza w „Nieznośnej lekkości bytu” Milana Kundery. Miłość Tomasza do Teresy, dziwna miłość. I miłość Teresy do Tomasza, równie dziwna, chociaż dziwna zupełnie inaczej. Myślę: dziwna, a bardziej chciałabym powiedzieć: cierpieniodajna. Ale nie tylko, bo przecież będąca wszystkim dla tej pary. I to, w jaki sposób się spotkali. Sześć przypadków. 

Kundera pisze: „Sądzimy, że nasza miłość jest tym, co musiało się zdarzyć, że bez niej nasze życie nie byłoby naszym życiem.” 

W szpitalu w mieście Teresy zdarza się PRZYPADKIEM skomplikowana choroba mózgu, ma tam jechać ordynator Tomasza, który PRZYPADKIEM dostaje ataku rwy kulszowej i wysyła swego asystenta. W mieście Teresy jest pięć hoteli, PRZYPADKIEM Tomasz trafia do tego, w którym pracuje Teresa. PRZYPADKIEM ma trochę czasu przed odjazdem pociągu i zachodzi do restauracji. PRZYPADKIEM Teresa ma właśnie dyżur i PRZYPADKIEM właśnie podchodzi do stolika Tomasza. SZCZEŚĆ PRZYPADKÓW, które popychają Tomasza do Teresy. 

Ile takich przypadków jest w powieściach? Bohaterka „Nieznośnej lekkości bytu” wspomina Annę Kareninę, która PRZYPADKIEM spotyka Wrońskiego na peronie, kiedy ktoś rzuca się pod pociąg. Na końcu powieści PRZYPADKIEM (?) taką śmierć wybiera Anna. Więc wszystko jest wymyślone przez pisarzy, te wszystkie zbiegi okoliczności. Przypadki. Czy jednak naprawdę? A czy przypadkiem (nomen omen) wszystkie owe zaskakujące zdarzenia nie mają swoich źródeł jednak w prawdziwym życiu? 

Czy w życiu nie zdarza się, że ludzie, którzy w żadnym wypadku nie powinni być o tym samym czasie w tym samym miejscu jakimś cudem się spotykają pomimo wszelkich przeciwności. Nie wiadomo dlaczego zdarza się taka przedziwna koincydencja: zupełnie sobie obcy spotykają się, poznają, zakochują. Mniejsza o to czy na szczęście, czy na nieszczęście. Przypadki – one często przewrotnie rządzą naszymi historiami, dlatego muszą też rządzić fabułą powieści, inaczej - znów przewrotnie – owe powieści byłyby niewiarygodne.

Skończyłam pisać notkę i czym prędzej wybiegłam na balkon, żeby tradycyjnie sfotografować zachód słońca.

Festiwal Kalejdoskop - Lubelski Teatr Tańca, Nano

Tu zaszła zmiana...

(mam nadzieję tylko, że nie na stałe)...

Long time ago... 30 kwietnia 2012 r.

Last invariably... 4 kwietnia 2013 r.

Dwa pierwsze - Festiwal Kalejdoskop 2013

Mikołaj Mikołajczyk, Teraz jest czas 

Rzecz niebywała - grono starszych pań i panów na scenie. Mikołaj Mikołajczyk, jeden z wybitnych solistów baletu Teatru Wielkiego w Poznaniu, który przeżył na scenie tragiczny wypadek i u szczytu kariery musiał przejść na rentę, współpracownik wybitnych reżyserów teatralnych, Mai Kleczewskiej i Krzysztofa Warlikowskiego z chórem emerytów "Wrzos" z Domu Kultury we wsi Zakrzewo. Zestawienie zaskakujące i taki też okazał się ten spektakl - niespektakl. Dlaczego niespektakl? Bo więcej w nim prawdy niż grania, a całość wzrusza, łzy w oczach momentami, momentami śmiech. Teraz jest czas - teraz żyjemy, teraz - czas na miłość, na śmiech, na czułość, na przyjaźń.

Polski Teatr Tańca, Wiosna – Effatha, Jesień – Nuembir 

Ten spektakl jest oczywiście zupełnie inny. Piękne młode ciała, ruch, taniec, ekspresja niesamowita. Pierwsza część spokojniejsza z pięknym finałem, który nazwałam na własny użytek "samotność". Natomiast część druga... Tyle emocji, zwłaszcza w scenie walki wiosny/zimy - kobiety/mężczyzny. To budowanie napięcia aż po przerażenie. I cudowny finał w śmiechu i zabawie, złapanie oddechu przez ściśnięte gardło, prawdziwe katharsis. 

Cud, cud, cud!

A mianowicie: pierwszy raz coś wygrałam! Fakt, znalazłam się po prostu w odpowiednim czasie i odpowiednim miejscu. WOAK w Białymstoku ogłosił konkurs na podanie tytułu pierwszego spektaklu Festiwalu Kalejdoskop. Byłam druga i wygrałam... karnet na spektakle. Cudownie!

Plakat dołączam, ale cały program jest TUTAJ

Hu hu ha!

Świat staje na głowie, sami to doskonale widzicie. Wprawdzie procesja rezurekcyjna nie została zasypana śniegiem, ale to, co się zaczęło dziać gdzieś od południa przechodzi ludzkie pojęcie. Najpierw drobne, pojedyncze, potem coraz większe, gęściejsze i do wieczora zadymka śnieżna. Wychodzę z zamiarem powrotu do domu, a tam... najpierw trzeba było znaleźć, gdzie zostawiłam samochód! No okej, okej, trochę przesadziłam, ale 15 minut to moje autko musiałam odśnieżać. Drogi zasypane, ślisko, wróciłam do domu, a tam w TV... Kevin! Na ten widok dostałam ataku śmiechu. Kevin i śnieg! Śnieg i Kevin! To właśnie najnowszy aurowo-telewizyjny repertuar wielkanocny! Dziś jeszcze próbuję się śmiać z tych wszystkich obrazków, zdjęć bałwanów w kształcie zajączków (nowa świecka tradycja?) żartów typu: 

Zima, opatulona para w śniegach idzie na spacer.

- Kochanie, pamiętasz tamtą naszą pierwszą wspólną wiosnę 20 lat temu? Te spacery wieczorami, nosiłaś taką śliczną sukienkę w kwiaty...

- Tak, tak, pamiętam, ale to było jeszcze przed ociepleniem klimatu...

Czyli jeszcze dziś próbuję się śmiać, ale jutro, jutro... Zimo, spróbuj tylko zatrzymać się dłużej, a oszaleję!

I jeszcze dodatek - nie, to zdjęcie nie zostało zrobione dzisiaj, ale gdybym zrobiła dziś, to miejsce wyglądałoby podobnie. Ale ludkowie drodzy! To zdjęcie z października - czyli sprzed PÓŁ ROKU!!!

 Niedługo będziemy mówić jak na Syberii: U nas tolko dziesiat miesiacew zima, a tak wsio lieto i lieto!!!